Hong Kong, 15 listopada

Macau.
Wsiedliśmy rano na prom i bziuum! do Macau.

Każde miejsce jest dobre na świątynienkę.

A w ciemnych zaułkach typowo azjatycki chaosik.

Nie mam pojęcia co to był za sklep. Chyba ich apteka.

Tu też nie do końca wiem co sprzedawali.

Ani tu...

Tu wiem!

Wystarczyło wyjść z zaułków, a całą chińskość Macau zastępowała południowa Europa. Portugalia konkretnie.

Ale wolałam chińskość i tradycyjne: "Co jesz? Nie wiem, ale dobre."

Smażenie naszych przekąsek. Wolę nie wiedzieć czym było to coś, co wyglądało na jelito grube. Myśmy jedli te różności na patykach.

I kolejna świątynia.

Nie umiem wyjaśnić.

No nie jest to najpiękniejsze miasto jakie widziałam.

A to był zdecydowanie jeden z brzydszych budynków, które widziałam. Jakieś tam kasyno. Architekta oraz kogoś, kto pozwolił na wybudowanie tego cuda powinno się skrzywdzić w nieodwracalny sposób.

Kościółek...

... któremu trochę ścian odpadło. Bodajże z winy pożaru.

I znów Portugalia.

Te czerwone płaty wglądały jak duże plastry salami. Niestety były słodką kiełbasą. Absolutne paskudztwo. Kubie smakowało z jakiegoś powodu.

I znów Chiny.

I typowo chińskie podejście do kwestii dobrego smaku.

Znów nie umiem powiedzieć co sfotografowałam.

Portugalia again.

Gdy powiedziałam do niego Mały, myślałam, że mi gardło przegryzie.

Dzieci radośnie wybiegły ze szkoły... A imię ich było legion. Serio.

I znów w świątyni.

To nie zoologiczny. To restauracja.

Znowu apteka?

A na koniec witryna restauracji. Omnomnom... :)

Hong Kong, 14 listopada

Niedziela.
Dzień dwóch świątyń i dwóch parków. Pamiętam, że znowu (a właściwie nadal) bolały mnie nogi.

W drodze do.

Bo co my wiemy o straganach...

Nie mam pojęcia co się tam działo. Pani mówiła dużo i szybko przez mikrofon. Jakaś licytacja może? W sklepie z ciastkami? (??? wcale nie jestem pewna co tam sprzedawali...)

W poszukiwaniu świątyni trafiliśmy w bardzo miłe okolice, oddalone od centrum. Było wcześnie rano, ruchu na ulicach prawie wcale, słońce grzało... Kupiliśmy sobie wtedy po słodkiej bułce z wiórkami z wołowiny, piwo i poszliśmy zjeść takie śniadanie w małym parczku.

Przed budką z napojami stała koparka.(na rufowej części też była taka maska)

Eee... kwiaciarnia?

W pierwszej notce pisałam o ich zamiłowaniu do kolorowego kiczu. I jak widać poniżej... Naprawdę, nie narzekajmy, że u nas po 1 listopada znicze w sklepach są zastępowane bombkami. U nas przynajmniej ze świątecznymi dekoracjami czekają do grudnia. Tam też czekają - ze zdjęciem folii. ;)

So don't, ok?

To było naprawdę zadupie. Ciche i spokojne.

Wszyscy ludzie zebrali się tutaj.

Pomnik płyty głównej?

Panowie rozkładają stragan ze świątecznymi lampkami.

Tuż przed świątynią znajduje się wyjście z metra. I jakoś nikt nie był oburzony obrazą świętości czy czymś w tym guście. Przecież to takie wygodne.

Dewocjonalia?

Duuużo dewocjonaliów?

Świątynia. Strasznie stara jak na ich standardy. Miała ponad 70 lat!


A za świątynią mały, skromny parczek...

Część jeszcze under construction.

I jak zwykle, rzut kamieniem z krzaków - 50 piętrowe mrówkowce.

Wodospady, jaskinie... Meg i Kaen.

Świątynia od tyłu.

Franki na gigancie.

Przyświątynny pasaż z wróżkami. Każdy z tych boksów to możliwość powróżenia sobie z dłoni i cholera wie jeszcze z czego.

I czas na Nan Lian Garden. Polecam poczytać. W temacie parków mamy naprawdę duuużo do nauczenia się od Chińczyków.

Ten staff robi drzewa.





Mamy wodospad? Super. Zróbmy za nim restaurację!

Sala z kamieniami. Nie mam pojęcia o co chodziło. Ślicznie wypolerowane głazy na wygrabionym piasku. Wszystko w specjalnie dedykowanej części budynku. Na początku byłam pewna, że  jacyś zapobiegliwi mnisi umieścili 3000 lat temu te kamienie w potoku i pilnowali, aby woda ładnie polerowała powierzchnię. Wizja była absurdalna, ale po tygodniu w tym kraju, wcale nie wydawała mi się aż tak nieprawdopodobna.

Niestety prawda okazała się naprawdę absurdalna. Po prostu mają tam staff od robienia kamieni. Kilkuosobowa ekipa mozolnie je poleruje i nabłyszcza.

Świątynia. Naprawdę robiła wrażenie. Zwłaszcza gdy doczytaliśmy, że jeszcze jakieś 30 lat temu mieli tam identyczną, ale zbudowaną niezgodnie z zasadami starożytnej architektury. Niezgodność polegała na pójściu na łatwiznę i użyciu gwoździ przy budowie. Zburzyli więc tamtą, złą, i postawili nową. Bez ani jednego gwoździa.

A to już labirynt w Kowloon Park niedaleko naszego hostelu. Wieczorami przychodziliśmy tam z sushi i piwem, siadaliśmy sobie na jego środku, jedliśmy kolację i korzystaliśmy z darmowego wifi. 

Jak każdy normalny park, Kolwoon Park, ma basen, place zabaw, staw z ptakami (flamingi!) i masę innych atrakcji. Pisałam już, że w temacie parków, mamy wyjątkowo dużo do nadrobienia?

Gdzieś w okolicy...